Tennis: episode 4

Met Lok Hang ben ik naar tennispark Waldeck geweest. Buiten was het in de zon boven de 28 graden, maar het was goed te doen. De gravel baan werd wel kurkdroog, dus we moesten onze tennisbaan tussen zelf besproeien.

Uitslag (Lok Hang had gewonnen):
6-4
6-4
1-6
7-5

Zoals te zien is, had Lok Hang een dipje en had ik een top moment. Ik hoop dat ik volgende week nog iets fitter ben, zodat ik hem of Izhar kan verslaan. Het wordt al beter, maar ik ben er nog niet.

1 April, Karten!

Ik was er van overtuigd dat ik al wat op mijn Blog had geschreven hierover (blijkbaar niet...).

Bij Den Haag FM heb ik een exclusieve heat karten gewonnen in het Zoetermeer attractiecentrum en ik mocht maximaal 12 mensen meenemen. Dus heb een zooi mensen uitgenodigd. :-)

Zondag 1 april had ik de harde kern van mijn vriendengroep uitgenodigd voor het karten (en eventueel meer). Naast de harde kern zijn het achterneef van Sandra, de vader van de achterneef van Sandra, de vader van Sandra en mijn neef ook uitgenodigd. Uiteraard zijn voor mijn neef en Sandra d'r achterneefje de nodige aanhang meegekomen.

Jeroen werd volmondig aangemoedigd door Luuk. Hij vond al die racerij erg spannend en had de grootste lol. Zijn opa (mijn oom) was mee om op Luuk te passen, als zijn papa over de baan heen scheurt.

Als verjaardagskado voor Sandra d'r achterneefje (afgelopen maart 12 jaar geworden) hebben we hem een heat karten kado gedaan (en zijn vader ook). Hij moest voor de veiligheid in de heat na ons rijden samen met andere kinderen.

De dames heb ik allemaal een aantal keren ingehaald en sommige heren ook. Arnoud was in het eerste rondje langs me heen gegaan en heb ik niet meer terug gezien. Met Jeroen had ik een spannend race gevecht die vele rondjes heeft geduurt. Ik haalde hem bijna in, vervolgens haal ik hem in, vervolgens haalt hij mij in, ik er achter aan, ik haal hem 3x bijna in en werd bij de scherpe bochten gehinderd en Jeroen zat beter in de bocht. Dus ... tja, ik heb hem niet ingehaald, maar aan het eind van de heat ben ik wel boven hem geeindigd, omdat ik snellere ronden hebt gereden.

Voor de 'Friends' heb ik deze dag ook gelijk ingezet als feestpartijtje. En wat ik totaal niet verwacht had is, dat ik daadwerkelijk kadotjes kreeg! Ik heb van de grote groep een Creative 5.1 surround set gekregen voor mijn computer. En die klinkt top in de heftige spelletjes! Van Arnoud heb ik een nogal opvallend (en voor sommigen een gek) kadotje gekregen. Ik heb van hem een binaire klok gekregen. Geweldig kado (voor de nerd die ik ben)! Het heeft blauwe LED's en valt erg op. Momenteel staat die in de 24 uurs stand en in full-binary-mode (standaard is 12h en in BCD-notatie).


Hier zijn de foto's!

Tweede en derde tennis middag

Over mijn tweede dag kan ik maar 1 ding kwijt: technisch was ik beter, maar ik had nog steeds alles verloren. Zowel de singles als de double wedstrijden. Lok Hang heeft soms van die harde services, maar meestal sneaky zachte. Dan ren je je rot richting het net om zo'n bal te halen!

De derde dag was nog beter. Ik had nog niets gewonnen, maar tegen Izhar kwam ik erg dichtbij. Tegen Lok Hang had ik maar 1x getennist als ik me niet vergis en dat was mijn diepte punt qua scores op die dag.

We waren met z'n drieen die middag en hebben halve sets gespeeld (zonder Tie-break), dus de afwisseling was snel. Ik heb tussendoor niet de hele tijd stil gezeten, want er is een mooie muur om tegen te slaan tussen twee bomen. Tussen die bomen staat ook een bankje, dus ik kon aardig mijn service weer oefenen. Niet dat het uiteindelijk echt iets heeft uitgemaakt, want ik had nog steeds alles verloren.

Damnit! I'll get you next time!!! :-)

Eerste tennis wedstrijd dit jaar...

...en verloren van Lok Hang... damnit! Next time!
Het Krajicek plein (bij de Gaslaan) was bezet, dus reden we door naar HTC (Haags Tennis centrum bij de Uithoff). Dus was dicht, dus zijn we nog verder gegaan naar Tennispark Waldeck. Dat zit naast Ockenburgh.
Eindstand (Lok Hang - Oscar)
6-4
6-3
6-4


... ik heb mijn best gedaan voor de eerste keer tennissen in vele maanden.

To San Diego, California, USA

Normaal gesproken houden we dit type bijeenkomsten dichter bij huis, maar ditmaal gingen we ervoor naar San Diego California. Via de 'Twin Cities' ook wel Minneapolis/St. Paul vlogen we door naar San Diego. Ik reisde dit keer samen met mijn collega, dus we hadden gelijk de gelegenheid om wat dingetjes te bespreken en gewoon wat lol te hebben. De week van te voren hadden we op Internet gelezen dat iemand het vliegtuig Inflight-entertainment systeem over de rooie kon helpen door in het Tetris spel op de verkeerde knoppen te drukken.
Dus... nerds dat we zijn hebben we ook geprobeerd om het Inflight-entertainment systeem over te nemen met als doel al een film te bekijken terwijl we aan het taxien met het vliegtuig zijn. We zagen het lege scherm met het North West Airlines logo voor ons. Als je dan op de controler drukt dan kan je de helderheid van het scherm en het volume via je persoonlijke controler beinvloeden. Dus... we hadden contact met het systeempie vanaf de stoel.
Ik was er als eerst achter gekomen dat als je de Mode-knop combineert met 1 van de 4 gekleurde knoppen, dat mijn scherm even op zwart ging waarna het weer op kwam met het NWA logo. Hmmmmmm... It's alive! :-)
We zijn toen samen naar andere combinaties aan het zoeken geweest, maar hebben natuurlijk ook de gevonden combinatie samen versneld herhaald. En wow!, we hadden de schermpjes ook bij andere mensen gereset. Dus, zwart scherm, effe niets en dan het NWA logo. Na nog meer gekloot kwamen we in het hoofdmenu. Yes!!! David kon even browsen door de selectie aan films en toen *ploep* was het system uitgezet. We waren al op de landingsbaan en ginen opstijgen. Helaas, nu is het systeem uit. Ach ja, op naar San Diego.
Onderweg heb ik lekker genoten van de films die er aangeboden werden, maar ik heb het meest gelachen om de aflevering Top Gear die ik had meegenomen op mijn laptop. Voor de fans: dit was de aflevering waarin ze drie verschillende tractoren gingen gebruiken om hun eigen bio-diesel te maken.

David is een frequent-flyer bij de KLM. Dus mochten we naar de luxe lounge van NWA in Minneapolis. Daar was iets dat lijkt op Wireless Internet en goede koffie. Wat?! Goede koffie in Amerika? Wat blijkt... er staat hier een DE (Douwe Egberts) koffie automaat. Go figure.

We hebben ook nog effe wat gegeten bij de Subway. Bij de Subway (ook in Nederland tegenwoordig) kan je dus belegde broodjes bestellen. Deze broodjes beleggen ze voor je op basis van je keuzes. Je kiest een type broodje, je kiest het vlees, je kiest de onderdelen van je salade (12 bakken met groente, daarna kies je de dressings en sausjes voor op je broodje en bij de kassa kies je wat je wilt drinken, gevolgt door een mogelijke keuze uit nog iets voor erbij. Tegen de tijd dat je klaar bent met alle keuzes heb je praktisch geen honger meer en vroeg ik me af waarom ik niet naar de Mac was gegaan aan de overkant van de hal. Het broodje was het wachten wel waard, maar damn keuzes, keuzes, keuzes... je wordt er gek van.

Uiteindelijk komen we dan aan in San Diego. Deze stad ligt praktisch naar de Mexicaanse grens, dus die invloeden kom je vooral tegen in de type mensen die hier werken en het gemiddelde eten hier. San Diego ligt aan de Stille Oceaan (the Pacific Ocean) en is een grote havenstad. Naast de commerciele haven is hier ook de grootste Amerikaanse marine haven. Maar naast de haven ligt nog het vliegveld van de marine. Dit vliegveld is ongeveer twee a drie keer zo groot als het commerciele vliegveld. Wat je dus iedere dag zo'n beetje kan horen is straaljager die bijna over de stad vliegt. Creapy... misschien als je in Den Helder of Texel woont kan je hier anders over denken.

We hebben onze huurauto opgehaald en met onze Saturn (het merk) Ion (het type) zijn we de Pacific Highway opgegaan richting Los Angeles. Om in L.A. te komen zouden we 4 uur moeten door rijden, dus dat deden we maar niet. Na 15 minuten zijn we bij La Holya er af gegaan en richting de Ambassy Suites hotel gestopt.

Onze hotelkamer bleek een suite. Sweeeet!!! De suite bestaat uit een 'living' met een bank, een platte breedbeeld tv en een magnetron. Je kan dan doorlopen tot in de gang waar je rechtdoor de badkamer in kan lopen of rechtsaf de slaapkamer in. De slaapkamer heeft wederom een TV (je zou zonder komen te zitten!), een mooi uitzicht op de palmbomen en natuurlijk een ruim en luxe bed. Nice... ;-)

Ik heb met David nog effe een hapje gegeten in het cafe van het hotel en daarna zijn we ieder naar onze kamers gegaan. Ik heb mijn presentatie nog effe doorgelezen en na 5 minuten tv kijken ben ik ingestort. Morgen begint de dag al vroeg op de University of California: San Diego en ik moet een beetje scherp zijn. Dus....z.z.zzz.z.zZZZZZZZZzzzzzZZZZZzzzz

Chapel Hill deel 2 - The report

Na een goede nachtrust begon de maandagochtend; de start de conferentie week. Eerst maar eens ontbijten. De mogelijkheden zijn vrij eenvoudig, want je kan kiezen uit:
- warm water, voor de thee
- warm water met koffie smaak en dat durven ze koffie te noemen!
- vers fruit (soms wat TE vers fruit)
- yoghurt met een chemisch smaakje dat aarbei of framboos moest voorstellen (en dat heeft gefaalt...)
- wafels (op dag twee ben ik er achtergekomen dat die moesten worden geroosterd)
- bagels (op dag drie heb ik gemerkt dat ze smaak krijgen als je ze roosterd)
- pindakaas van het merk "Peter Pan"
- en nog wat andere niet zo significante dingetjes
Dus het ontbijt was nogal FUBAR (Fucked Up Beyond All Recognision/Repair).

Ik kreeg na het ontbijt een rit aangeboden om met mijn collega's uit Europa naar het Friday Center te gaan. De rit is maar 5 minuten, maar het is daar nogal fris buiten. Uiteindelijk daar aangekomen begon het in ieder geval gezellig. Op deze afgelegen locatie heb ik weer veel collega's terug gezien IRL (In Real Life) die ik normaal slechts via email of (zeldzaam) via de telefoon spreek.

Na iedere conferentiedag gingen we lekker uit eten. Nah ja lekker... de steaks of hamburgers zijn gigantisch in Amerika, maar alleen in het nette restaurant van de eerste avond was het echt uitmuntend goed. De rest is al snel richting Burger King kwaliteit. Het is nog niet het samengeperste vlees van de Mac, maar toch had ik beter verwacht.

Wat me verder EXTREEM op viel is dat Amerikanen geen televisie kunnen missen. Ieder cafe heeft gemiddeld twee verschillende kanalen gedisplayed op 2, 4 of nog meer televisies of flatscreens. Ik heb geen idee waarom die mensen dat zo extreem aanbidden. Hun televisie lijkt wel de echte religie. Verder heb ik voor het eerst echte HD-TV gezien. In dit geval was het uitgesproken sportkanaal ESPN in HD. In dit geval ging het om de Chapel Hill Tar Heels tegen Texas Tech (de Technische Universiteit van Texas, er zijn dus andere). Dit is college basketball en dat is in de USA HOT! Het was uberhaupt een spannende wedstrijd, maar het was gewoon indrukwekkend om dat in HD-TV te beleven. Het werd geprojecteerd op een scherm van 2 bij 3,5 meter en de kwaliteit was spetterend. Je kan de zweetdruppels tellen van alle spelers en je kan ook de details van de zaal, de vloer en het publiek goed zien. Als het zover is in Nederland wil ik ook HD-TV! Wat een verschil met standaard TV.

Chapel Hill is een uitgestrekt dorp (ze noemen het een stad...) om de universiteit heen. De stadskern bestaat voor een overgroot deel uit gebouwen die verbonden zijn met de universitet. Het is zeer bizar om te zien dat er overal gebouwen staan met een koloniaal uiterlijk. Je moet dan denken aan de architectuur die je doet denken aan Capital Hill in Washington D.C. Alle gebouwen hebben van die Griekse pilaren en van die driehoeksvormen boven de pilaren. Ook als er geen pilaren staan ;-) De rest is cafe's en studentenhuizen.

Gelukkig hadden we iedere avond 'Designated Dave' ook wel de Bob, alleen heet die Dave. Designated Dave kon het groepje van max 5 personen vervoeren van het hotel naar het centrum om te eten en terug. Laat het maar aan de Amerikanen over om zo'n gigantisch land zo oneconomisch mogelijk in te delen. De afstand van het centrum tot het hotel is ongeveer 5,5 kilometer.

Op de vrijdag ging ik rustig aan met de taxi weer terug naar het vliegveld. Het openbaar vervoer is daar nogal zwak aanwezig al is het wel spotgoedkoop. De reis terug naar huis heb ik in een roes meegemaakt. Ik was zo moe van die week dat ik alleen maar aan Sandra, ons huis en ons bed kon denken. Ik heb nog geprobeerd te werken, maar dat viel me een beetje te zwaar in het vliegtuig.

Klein detail over de terug vlucht... de controles om de USA uit te komen zijn veel minder streng. Je krijgt het geval als of ze je liever kwijt dan rijk zijn. Nah ja... ook weer geleerd ;-)

Linkje naar te weinig foto's van een niet-zo-interessant plaats Chapel Hill