Pien, wie niet weg is, is gezien!

Gister (14 jan 2006) op kraambezoek geweest bij Claudia & (neef) Jeroen in Sweat Lake City (Zoetermeer). Pien is geboren 26 november 2005 en als flinke meid de wereld in gekomen. 't Is een prachtige meid die onder begeleiding van haar grote broer Luuk (en pa en ma) straks de wereld in kan kruipen.
Echter, heeft zij een schildklier die niet werkt. Dit betekent medicijnen slikken voor het leven. Ten opzichte van allerlei andere ziektes en problemen die een baby had kunnen hebben valt het allemaal nog mee. Uiteraard hebben mammie en pappie vooral in de eerste weken flink wat stress meegemaakt, daarbij staat Luuk ook nog even overal om heen te huppelen.
Gelukkig is de hele situatie nu wel weer relaxed. Misschien te makkelijk gezegd, maar ja ik heb hier geen ervaring mee, dus ik heb ook geen idee wat de juiste woorden ervoor moeten zijn.
Ow ow ow en The Best Thing is... ik heb haar effe vast mogen houden, altijf leuk :D

Het enige wat ik kan doen is de situatie inbeelden en mijn eigen toekomst een beetje bij elkaar te fantaseren naar de tijd dat we (Sandra en ik) ook voor springlevende invullen mogen zorgen in de lege kamers van ons huisje. Het lijkt me fantastisch namelijk :-)
Ook het bezig houden van Myrthe en Chantal (voor Chantal eigenlijk, die is af en toe lekker opstandig, hihi) op de verjaardagen is een echte fantasche uitdaging voor mij. Ik heb geen broers, geen broertjes, een kleiner neefje is er niet meer en de relatie met de familie in Almere is niet helemaal je-van-het.
Ik weet dus echt niets, dames en heren. Blanco velletje in mijn hoofd vol met wazig aantekeningen, maar praktisch geen ervaring, allemaal theoretische kennis. Dat is leuk, maar ook enorm spannend. En kinderen zijn nou eenmaal super om mee om te gaan. Nah ja, uiteraard zie ik nog wel momenteel alleen de leukste kanten en momenten. De lastige dingen zijn voor ons om eens te ontdekken en mee om te gaan. Ook al hebben we een hoop "use-cases" samen wel eens door gesproken van situatie die in onze beide families zijn voorgekomen (schreef ik diplomatiek). Eigenlijk bespreken we gewoon wat iedereen 'eigenlijk' had moeten doen.

Maar weer even snel met twee voeten op de grond... toch maar effe rustig aan doen! Laten we in hemelsnaam eerst een beginnen met samenwonen!