De vlucht naar Chapel Hill
Mijn avontuur naar Chapel Hill, North Carolina, USA begon om 4:30 en nee, ik bedoel niet 16:30. Ik heb de nachttrein van 5:25 van Den Haag Centraal naar Schiphol genomen. Volgens Google Earth is dat 2.01 kilometer lopen. Dus, dat werd een hele frisse wandeling naar het station. Onder het genot van vers gedownloaded Podcasts op mijn telefoon kwam ik op Schiphol aan om 6:05, lekker op tijd voor mijn vlucht.
Ik ga naar "The USA", dus voordat ik het vliegtuig in mocht, werd ik 'ondervraagt' aan 1 van de kleine deskjes. De aardige beveiligingsbeamte wil weten waarom ik op reis ga naar het Wilde Westen. Verzin er de gestelde vraag maar zelf even bij: ;-)
"Werk, voor een wetenschappelijke e-Science/Computer Science conferentie". "Ik werk voor het Nationaal Instituut voor Kernfysica en Hoge Energie Fysica in Amsterdam". (even stil...). "Een week". "Nee, ik heb alles zelf ingepakt en niemand heeft iets er in kunnen doen".
Om 7:50 vertrok het vliegtuig van Amsterdam naar Detroit, Michigan, USA. De vlucht duurt ongeveer 8 uur. Dat is minder dan dat er op mijn papiertje staat, maar dat vindt ik helemaal niet erg. Op Detroit heb ik namelijk 3 uur overstap tijd richting mijn eind bestemming Raleigh/Durham (vlakbij Chapel Hill).
In-Flight-Entertainment, w00h00! Op de North West Airlines (NWA) vlucht is alles wel effe een stukje luxer en moderner dan de gemiddelde Easy Jet vlucht. Iedereen in de 2de klas heeft in de stoel voor zich een 10" LCD schermpje en in de armleuning is een uitneembare afstandsbediening verwerkt. Iedereen kan simultaan ongeveer 16 verschillende films kiezen, 10 korte films en spelletjes (ook tegen anderen in het vliegtuig -> cool!). Na "Dude... where's my car!?" en "Fearless" (met Jet-Li, in het Chinees met engelse ondertiteling) heb ik de geprinte documenten nog eens doorgesnuffeld en vooral veel naar mijn Mp3-machine geluisterd.
Aangekomen in Detroit kreeg ik direct te maken met de Amerikaanse "Homeland Security" dingetjes waar we allemaal in het vliegtuig net een indoctrinatie filmpje van gezien hadden. Je moet dus de juiste formulieren in het vliegtuig invullen en meenemen. Aangekomen bij de eerste beveiligingsbeamte moet je weer van die vragen beantwoorden. Wie ben je, wat kom je hier doen, wanneer ga je weer weg... Hier na komt het leuke stukje, je moet beide wijsvingers digitaal laten scannen en van je gezicht wordt een foto gemaakt met een webcam.
Ergens voel ik me wel in mijn privacy aangetast met deze 100% controle, maar dat was daar duidelijk niet het moment om hier enige vorm van protest op aan te tekenen.
Anywayz... na die eerste stap moet iedereen zijn bagage van de banden halen. En als je een aansluitende vlucht hebt dan moet je zelf je bagage laten scannen. Ik kon fase 2 en de 30 minuten wachttijd bij die acht gigantische rontgen-scanners overslaan, omdat ik zo bijdehand was geweest om geen extra bagage in te pakken in een tweede tas.
Welcome to the USA.
Daar ben ik dan, in Detroit en het sneeuwt... Na iets meer dan 2 uur wachten was ik weer ingecheckt in het volgende vliegtuig, richting Raleigh/Durham. Het duurde even voordat we met het vliegtuig richting de baan reden, maar het vliegtuig werd nog eerst 'de-iced' of ook wel ontijst. Het duurde 40 minuten voor ons vliegtuig ontijst kon worden. Twee vrachtwagens met een kraan spoten Glycool over de vleugels om het ijs en de sneeuw er af te spuiten en om te voorkomen dat het ijs net zo hard weer aan de vleugels groeit. In totaal duurde deze grap een uur en kwam ik dus wat later aan. Ik was er pas na 16:10 lokale tijd.
Het is zondag in Zuid-US-Amerika, dus er rijdt geen openbaar vervoer. Na een beetje zoeken of ik mee kon op een shuttle-busje werd het al snel simpelweg een ritje van 20 minuten met de taxi.
Eindelijk was ik in het hotel in Chapel Hill. Ik was dood op. De 3 penny-waffels die ik van huis heb meegekregen zijn door alle controles heengekomen en vormden mijn avond eten voor die dag. Ik heb mezelf wakker gehouden tot 22:00 uur Chapel Hill tijd en vervolgens flink geslapen tot de volgende morgen 7:00 uur.
Ik ga naar "The USA", dus voordat ik het vliegtuig in mocht, werd ik 'ondervraagt' aan 1 van de kleine deskjes. De aardige beveiligingsbeamte wil weten waarom ik op reis ga naar het Wilde Westen. Verzin er de gestelde vraag maar zelf even bij: ;-)
"Werk, voor een wetenschappelijke e-Science/Computer Science conferentie". "Ik werk voor het Nationaal Instituut voor Kernfysica en Hoge Energie Fysica in Amsterdam". (even stil...). "Een week". "Nee, ik heb alles zelf ingepakt en niemand heeft iets er in kunnen doen".
Om 7:50 vertrok het vliegtuig van Amsterdam naar Detroit, Michigan, USA. De vlucht duurt ongeveer 8 uur. Dat is minder dan dat er op mijn papiertje staat, maar dat vindt ik helemaal niet erg. Op Detroit heb ik namelijk 3 uur overstap tijd richting mijn eind bestemming Raleigh/Durham (vlakbij Chapel Hill).
In-Flight-Entertainment, w00h00! Op de North West Airlines (NWA) vlucht is alles wel effe een stukje luxer en moderner dan de gemiddelde Easy Jet vlucht. Iedereen in de 2de klas heeft in de stoel voor zich een 10" LCD schermpje en in de armleuning is een uitneembare afstandsbediening verwerkt. Iedereen kan simultaan ongeveer 16 verschillende films kiezen, 10 korte films en spelletjes (ook tegen anderen in het vliegtuig -> cool!). Na "Dude... where's my car!?" en "Fearless" (met Jet-Li, in het Chinees met engelse ondertiteling) heb ik de geprinte documenten nog eens doorgesnuffeld en vooral veel naar mijn Mp3-machine geluisterd.
Aangekomen in Detroit kreeg ik direct te maken met de Amerikaanse "Homeland Security" dingetjes waar we allemaal in het vliegtuig net een indoctrinatie filmpje van gezien hadden. Je moet dus de juiste formulieren in het vliegtuig invullen en meenemen. Aangekomen bij de eerste beveiligingsbeamte moet je weer van die vragen beantwoorden. Wie ben je, wat kom je hier doen, wanneer ga je weer weg... Hier na komt het leuke stukje, je moet beide wijsvingers digitaal laten scannen en van je gezicht wordt een foto gemaakt met een webcam.
Ergens voel ik me wel in mijn privacy aangetast met deze 100% controle, maar dat was daar duidelijk niet het moment om hier enige vorm van protest op aan te tekenen.
Anywayz... na die eerste stap moet iedereen zijn bagage van de banden halen. En als je een aansluitende vlucht hebt dan moet je zelf je bagage laten scannen. Ik kon fase 2 en de 30 minuten wachttijd bij die acht gigantische rontgen-scanners overslaan, omdat ik zo bijdehand was geweest om geen extra bagage in te pakken in een tweede tas.
Welcome to the USA.
Daar ben ik dan, in Detroit en het sneeuwt... Na iets meer dan 2 uur wachten was ik weer ingecheckt in het volgende vliegtuig, richting Raleigh/Durham. Het duurde even voordat we met het vliegtuig richting de baan reden, maar het vliegtuig werd nog eerst 'de-iced' of ook wel ontijst. Het duurde 40 minuten voor ons vliegtuig ontijst kon worden. Twee vrachtwagens met een kraan spoten Glycool over de vleugels om het ijs en de sneeuw er af te spuiten en om te voorkomen dat het ijs net zo hard weer aan de vleugels groeit. In totaal duurde deze grap een uur en kwam ik dus wat later aan. Ik was er pas na 16:10 lokale tijd.
Het is zondag in Zuid-US-Amerika, dus er rijdt geen openbaar vervoer. Na een beetje zoeken of ik mee kon op een shuttle-busje werd het al snel simpelweg een ritje van 20 minuten met de taxi.
Eindelijk was ik in het hotel in Chapel Hill. Ik was dood op. De 3 penny-waffels die ik van huis heb meegekregen zijn door alle controles heengekomen en vormden mijn avond eten voor die dag. Ik heb mezelf wakker gehouden tot 22:00 uur Chapel Hill tijd en vervolgens flink geslapen tot de volgende morgen 7:00 uur.
gepost door Oscar op
22:37
1 reacties:
Welkom in de brakke wereld van internationaal vliegen ;) Was je al eens eerder naar de VS geweest? Ik vindt die vingerafdruk echt zoooo fout. Hebben ze volgens mij een paar maanden na 9-11 ingevoerd (wat ook weer zoiets stoms is, want tis helemaal niet 9 november). Ik heb het gelukkig nooit hoeven te doen.
Dat ontdooien had ik ook toen ik naar Toyko vloog, ziet er echt gaaf uit :D Kwou er nog een foto van maken, maar het was donker dus helaas niet goed gelukt...
Inflighto Entertainmon deska? Hi!
Ik heb het EEN keer meegemaakt dat ze een systeem hadden waar je dus niet 20 kanalen hebt waar je op kan intunen, maar dat je een film kon aanklikken en die werdt dan ook voor je afgespeeld. erg fijn :)
Als je australie binnenkomt mag je totaal geen voedsel meenemen tenzij je het aangeeft. (ivm het feit dat australie niet voor elk diertje in de wereld een antidiertje heeft -> plaag) Maaaaar, kheb m'n haagse hopjes (die ik van Remko had gekregen geloof ik) aangegen EN kmocht ze meenemen :)
Dat "niet helemaal weten waar je naartoe moet op een vreemd vliegveld" had ik ook, maar dat kwam omdat de bordjes voornamelijk japans waren ;) (openbaar vervoer reed wel ;))
Dus ja, ik kan me erg goed inleven in je verhaal, was erg leuk om te lezen :)
Maar hoelang blijf je daar in Chapel Hill? en wat voor soort congress is het? Klinkt erg intresant. Heb je wat linkies of plaatjes?
Door
Marijn, Op
00:58
Een reactie posten
Aanmelden bij Reacties posten [Atom]
<< Homepage